เมื่อวานมีน้องที่ทำงานคนนึงทักว่า

"พี่มะลิรู้มั๊ยว่า เวลาพี่มะลิยิ้มนี่น่ารักมากเลย"

ขอบคุณนะคะ

หนูอาจจะไม่รู้ว่า คำพูดของหนูทำให้พี่มะลิยิ้มได้ไปหลายวัน

ไม่ใช่เพราะหนูบอกว่า พี่มะลิยิ้มแล้วน่ารัก

แต่เพราะน้ำเสียงที่หนูพูดออกมามันมีความห่วงใยเจืออยู่ในนั้นต่างหาก

หลังจากที่วันก่อนร้องไห้กลางที่ทำงานด้วยความอัดอั้นตันใจ

รู้ว่าในเวลาที่น้ำตาไหล

น้องๆ บางคนมองอยู่ด้วยความเป็นห่วง

พอมาถึงวันนี้ยิ่งรู้สึกว่า ทุกอย่างในโลกใบนี้มันมี 2 ด้าน

ในช่วงเวลาที่โดนทำร้าย

ก็ยังทำให้เรารู้ว่ามีใครบางคนกำลังเป็นห่วง และมองดูพร้อมส่งกำลังใจให้เราอยู่เงียบๆ

ชีวิตมันก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่นัก

ขอบคุณอีกครั้ง

นู๋มะลิชอบคุยกับเด็ก

คนอื่นๆ อาจจะมองว่า คุยอะไรกัน ไร้สาระ

แต่ใครจะไปรู้

ว่าบางที การคุยกับเด็กๆ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความฝันพวกนี้

มันก็ทำให้เราเกิดแรงบันดาลดีๆ ขึ้นมาได้

เหมือนมีคนมาจุดไฟ และพลังแห่งชีวิตของเราขึ้นมาใหม่

หลังจากที่โดนมรสุมพัดพาจนเกือบจะดับมืด

ฟังแล้วทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ ตอนเรียนจบใหม่ๆ

ความคิดที่เต็มไปด้วยโครงการและความฝันมากมาย

แล้วพลังใจดีๆ ก็ตามมา

มีแรงที่จะสู้ต่อ

ดึงความฝันที่เคยเก็บใส่ตะกร้าเพราะความเหนื่อยล้าขึ้นมาเริ่มใหม่

ลงมือทำมันให้เป็นจริง

อย่าให้ตัวตนเราหายไป หลอมรวมกับสภาพรอบข้าง

จนแทบจะไม่เหลือสิ่งดีๆ ที่ทำให้กระชุมกระชวยหัวใจ

เหมือนที่ใครบางคนบอก

ว่าให้เรียนรู้ที่จะแตกต่างและโดดเดี่ยวบ้าง

อย่าให้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพัดพาและหลอมละลายตัวเรา

จนทำให้ประกายในแววตาหายไป

ยิ้มให้ตัวเองกันดีกว่าค่ะ